خدایا!

خدایا مرا وسیله ای برای صلح و آرامش قرار ده.

بگذار هر جا تنفر است، بذر عشق بکارم

هر جا آزردگی است، ببخشایم

هرجا شک است ایمان، هرجا یاُس است امید

هر جا تاریکی است روشنایی و هر جا غم جاری است، شادی نثار کنم.

الهی توفیقم ده که بیش از طلب همدردی، همدردی کنم

پیش از آنکه مرا بفهمند دیگران را درک کنم

پیش از آنکه دوستم بدارند دوست بدارم.

زیرا در عطا کردن است که می ستانیم

ودر بخشیدن است که بخشنده می شویم

ودر مردن است که حیات ابدی می یابیم.

 ...خدایا!

بگذار به جای اینکه دعا کنم تا از خطر ایمن باشم

بی مهابا به مصاف آن بروم

بگذار به جای اینکه برای تسکین دردم التماس کنم

توانایی غلبه برآن را داشته باشم

بگذار به جای اینکه در جبهه نبرد زندگی دنبال متحد بگردم

به توانمندیهای خود متکی باشم

بگذار بجای اینکه نگران خود باشم

دل به صبری ببندم که آزادی ام را نوید میدهد.

عطایی کن تا از بزدلی فاصله بگیرم و رحمت تو را نه تنها در موفقیتهایم

بلکه آن را در شکستهایم نیز احساس کنم.

ما فقط برای چند سال آمریکائی،هندی،ایرانی، ژرمنی یا از هر ملیت دیگر هستیم.ولی برای همیشه بنده خداوند باقی خواهیم ماند. روح در مرز های ساخته دست بشر نمی تواند محدود بماند.

وطن و کشور هرکس، انسانیت و وجدان و آزادگی اوست... .