چه بیرحمانه گلبرگ های نیلو فرش را شکستند

آه!...

 این گل انگار غنچه ای در آغوش داشت

چقدر تنها شده...

همان ها که برایشان آبرو گذاشته بود ، حالا جواب سلام نمی دهند

درد دل را به کودکان سه ، چهار ساله بگوید یا همسایه های به خون تشنه؟!

نه...درد دل را به چاه باید گفت.

.

.

.

ساعتی بیشتر نمانده، بیا به خیل مرغانی برسیم که دامن مولا گرفته اند، شاید...

اما نه! لحظه شماری کنید. . .

مرادی شمشیر تیز می کند

ابن ملجم علی(ع) را می کشد تا به بهشت برود!

خاک بر سر این بهشت

.

.

.

چشم ها را التماس کنید

اشک ها را رها کنید

کم کم یتیم می شویم...